Klasyka klasyki. Pyszne, intensywne. Idealne na przyjęcie gości czy na spokojny obiad - bo bardzo dobrze przygotowuje się je etapami - wieczór wcześniej można je zawinąć, obsmażyć i kilkanaście minut poddusić, następnego dnia dusić do miękkości i zagęścić sos. Wymagają nieco wysiłku, ale dają duużo radości :)
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wieprzowina. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wieprzowina. Pokaż wszystkie posty
18 stycznia 2016
8 maja 2012
18 kwietnia 2012
9 grudnia 2011
25 listopada 2011
Paszteciki
Można je sobie wyobrazić z innym
ciastem, ale to, cienkie drożdżowe ma niesamowity urok. Najpierw
wydaje się, że nadzienia jest za dużo, a po paru minutach z pieca
wyjeżdżają puchate, wyraźnie nadziane poduszeczki; mają piękny
kształt i idealne proporcje. Z przyjemnością wpadam w rytm ich
taśmowej, nieskomplikowanej produkcji.
Na Wigilię paszteciki można przygotować z farszem z grzybów, kapusty i podać z czerwonym barszczem.
Inspirację znalazłam kilka lat temu tutaj.
Na Wigilię paszteciki można przygotować z farszem z grzybów, kapusty i podać z czerwonym barszczem.
Inspirację znalazłam kilka lat temu tutaj.
7 października 2011
Gulasz
Gulasz u Węgrów to zupa, u nas gęsty, bogaty sos mięsny. Uwielbiam z plackami ziemniaczanymi i
śmietaną, z aromatyczną kaszą gryczaną; gulasz można też podać
z makaronem, ryżem czy kaszą jęczmienną. Można użyć wołowiny,
wydłużając jednak czas duszenia.
Składniki (na 2-3 porcje):
250g szynki wieprzowej
250g łopatki wieprzowej
1/2 łyżeczki słodkiej papryki w
proszku
spora szczypta chilli w proszku
duża cebula
kopiasta łyżka mąki
1-2 łyżeczki sosu Worcestershire
200ml bulionu
200ml wody
pomidor (sparzony, obrany ze skórki,
pozbawiony gniazd nasiennych i pokrojony w kostkę) lub 2 kopiaste
łyżki pomidorów z puszki
liść laurowy
1 spora świeża papryka (pozbawiona
gniazda nasiennego, pokrojona w 1,5-centymetrowe kwadraty)
sól, mielony czarny pieprz
1-2 łyżki smalcu
Mięso pokroić w 1,5-centymetrową
kostkę, oprószyć papryką, chilli, pieprzem, wymieszać.
W dużym rondlu rozgrzać smalec,
obsmażyć na nim mięso (jeżeli jest go dużo – partiami) tylko
do zrumienienia. Dodać cebulę, mieszać podsmażając, aż cebula
nabierze złotego koloru.
Całość oprószyć szczyptą soli
(więcej, jeżeli bulion nie jest słony), posypać mąką, dokładnie
szybko wymieszać. Bulion wymieszać z wodą i sosem Worcestershire,
wlać do mięsa i od razu wymieszać.
Dodać pomidor i liść laurowy.
Doprowadzić do wrzenia, przykryć pokrywką, zmniejszyć ogień, aby
gulasz delikatnie bulgotał i dusić przez 30 minut. Płynu nie powinno
zabraknąć, ale w razie potrzeby można dolać nieco wody.
Dodać pokrojoną paprykę, doprowadzić
do wrzenia, przykryć pokrywką, dusić przez kolejne 20 minut.
Sprawdzić czy odpowiada nam
konsystencja mięsa i papryki (ja wolę kiedy nie jest już
chrupiąca, a nieco kremowa). Mięso powinno swobodnie dać
rozdzielić się widelcem.
Sos zagęścić (rozetrzeć odrobinę
mąki z zimną wodą, rozprowadzić częścią sosu, wmieszać do
gulaszu, zagotować) lub rozluźnić wedle uznania. Doprawić do
smaku solą i pieprzem; podając oprószyć natką pietruszki.
24 czerwca 2011
Tajskie curry z wieprzowiny z kurkumą
Letni, zapracowany czas i sezon na młode warzywa, które najprzyjemniej jeść na surowo. Dlatego do głowy uderzyło mi tajskie curry, które wymaga tylko mięsa, przypraw i mleka kokosowego; błyskawiczne przygotowanie genialnie wykorzystuje walory delikatnej, szlachetnej polędwiczki wieprzowej. Wszystko, co potrzebne, czekało w spiżarni, a akcja była krótka. Polecam z ryżem i misą świeżej, sezonowej zieleni. Przepis pochodzi z „Łatwej kuchni tajskiej” Ken'a Hom'a. 10 maja 2011
Sos boloński
Składniki (na 2-3 porcje w lasagne lub z innym makaronem):
1 średnia cebula (pokrojona w kosteczkę)
1 łodyga selera naciowego (pokrojonego w kosteczkę)
pół niewielkiej marchewki (pokrojonej w kosteczkę)
350g mielonego chudego mięsa wołowego, wieprzowego lub mieszanki obydwu
1 ząbek czosnku (drobno posiekany lub przepuszczony przez praskę)
400g pomidorów z puszki (najlepiej całych)
łyżka-dwie oliwy z oliwek
W rondlu o grubym dnie rozgrzać oliwę, dodać cebulę, seler i marchew. Mieszać do zeszklenia.
Dodać mięso, przyprawić delikatnie solą i pieprzem i podsmażać mieszając.
Gdy nie będzie już widać surowych kawałków, dodać czosnek, wymieszać.
Dodać pomidory, przepłukać puszkę odrobiną wody i dolać do rondla.
Zagotować, przykryć, zmniejszyć ogień, aby sos delikatnie, ale wyraźnie bulgotał i dusić 30-40 minut pod przykryciem.
Zdjąć pokrywkę i gotować na wolnym ogniu jeszcze co najmniej 20 minut. Gdyby sos zbytnio odparował, należy dodać minimalną ilość wody. Jeżeli natomiast będzie zbyt rzadki – gotować tak długo, aż odparuje w odpowiadającym nam stopniu.
Przyprawić do smaku solą i pieprzem.
Sos bolognese doskonale się odgrzewa, można więc przygotować go dzień wcześniej, ostudzić i przechować w lodówce w szczelnym pojemniku.
12 kwietnia 2011
Schab i smalec z cebulką
Zrobiło się tu bardzo rodzinnie i tradycyjnie: jednoznacznie zrzucam to na święta; co więcej, wydaje mi się, że to prawidłowość pozytywna. Ten smalczyk, a raczej cebula ze smalcem (polecam tą drugą proporcję, bo w innym wypadku zawsze kończy się drążeniem nożem korytarzy pod białą pierzynką) to rarytas, bez którego nie obchodził się stół ani wielkanocny ani bożonarodzeniowy w moim rodzinnym domu. A kiedy pojawiał się bez okazji – pachniał świątecznie. Mi daje najwięcej radości w połączeniu ze schabem, z którego „powstał” – genialnie się równoważą fakturą soczystą i cierpką, kremową i mięsistą. Dlatego uwielbiam kanapki z udziałem obydwu naraz: chleb jasny lub ciemny smaruję, przyprawiam solą i pieprzem, przykrywam plastrem mięsa. Smalec i schab, obok pasztetu – to teraz i w moim domu ważne potrawy wielkanocne.
Składniki (na jedną średnią miseczkę):
kawałek schabu o długości ok. 10-15cm
4 średnie cebule (pokrojone w ćwierćplasterki o grubości ok. 3-4mm)
4-8 czubatych łyżek smalcu
2 płaskie łyżki smalcu do podsmażenia mięsa
listek laurowy
sól, pieprz
Rozgrzać rondel lub brytfankę (do których mamy przykrywkę) o grubym, najlepiej nieprzywierającym dnie. Roztopić w niej minimalną ilość smalcu potrzebną do obsmażenia mięsa.
Gdy tłuszcz będzie już bardzo gorący, ułożyć na nim schab. Wyraźnie zrumienić z każdej strony (na umiarkowanie mocnym ogniu). Potrwa to kilka minut i wymaga cierpliwości, której nie sprzyja pryskający tłuszcz. Ten jednak musi być gorący: dzięki temu mięso skutecznie i szybko się obsmaży, nabierze wyraźnego aromatu, a soki nie wyciekną.
Gdy wszystkie strony będą już zrumienione i ścięte, schab posypać solą i pieprzem, odwrócić, przyprawić drugą stronę.
Mięso obłożyć cebulą, kilka kawałków położyć na jego wierzchu. Cebulę oprószyć lekko solą i pieprzem, wsunąć listek laurowy i wszystko szczelnie przykryć, zmniejszyć ogień.
Dusić na wolnym ogniu ok. godziny-półtorej, kontrolując poziom płynu i stan przysmażenia spodu mięsa. Cebula powinna puścić sporo soków, w razie potrzeby można jednak dolać minimalną ilość wody.
Wyjąć listek laurowy; schab przełożyć na talerz, przykryć folią aluminiową.
Do rondla stopniowo dodawać smalec, wedle uznania. Jeżeli mięso puściło jakiś sok, można go wlać z talerza, na którym odpoczywa. Nieco zwiększyć ogień, tak aby mieszanina delikatnie bulgotała: trzeba odparować całą wodę a cebulkę doprowadzić do złotawobrązowego koloru. W zasadzie nie powinno się jej teraz spuszczać z oka; może w tłuszczu zesmażyć się za szybko i za mocno. Przed zdjęciem z ognia i (bardzo ostrożnym) zlaniem do miseczki powinna być minimalnie jaśniejsza niż byśmy sobie tego życzyli: będzie jeszcze „dochodziła” w gorącym smalcu zaraz po zlaniu z brytfanki/rondla.
Miseczkę odstawić w spokojne, mało dostępne miejsce: jej zawartość będzie jeszcze długo bardzo gorąca! Gdy wystygnie, wstawić co najmniej na noc do lodówki lub w chłodne miejsce.
Schab zawinąć w folię, przechować w lodówce.
Do smalczyku podawać sól i pieprz oraz schab pokrojony w cienkie plastry.
27 stycznia 2011
Bitki schabowe w sosie cebulowym z kminkiem
Przepis po Babci. Kiedy jeszcze była z nami, ostatnią rzeczą, jaka mnie interesowała było pieczenie i gotowanie, więc jadłam, nie pytając. Dziś w zaciszu własnej kuchni odbudowuję te receptury samodzielnie albo na linii z Mamą. Tak to danie pamiętam: intensywny sos słodkawy od cebuli i mięso rozpływające się w ustach. Przez lata wypracowałam wersję ekspresową – kotletów nie rozbijam tłuczkiem (bitki?!) a jedynie odpowiednio cienko kroję, a cebulę dorzucam do rondla nie wyjmując mięsa. Po błyskawicznych przygotowaniach trochę czasu zabiera duszenie, ale wtedy nie potrzeba już naszej interwencji. Te bitki powinny być ze schabu, bo jest bardzo delikatny; duszę je co najmniej godzinę i mięso jest bardzo kruche. Smakują wspaniale z kaszą gryczaną, ale z dzieciństwa pamiętam uzupełnienie perfekcyjne: kopytka, na które często nie mam czasu... Skomponowała mi się z nimi ściereczka z kalendarzem na 1985 rok. Czy dziś się projektuje takie rzeczy?
Składniki (na 3-4 osoby):
500 g schabu
200 g cebuli (1 duża sztuka) pokrojonej w ćwierćtalarki
pół łyżeczki kminku
liść laurowy
pieprz
2 szklanki wody
pół łyżeczki soli, potem więcej do smaku
2 czubate łyżki mąki
kilka łyżek wody
Schab pokroić w plastry o grubości 5-7 mm. Zrumienić z jednej strony (przygotowuję danie w dużym rondlu o nieprzywieralnej powierzchni; można też zrumienić mięso i cebulę na patelni, a potem przełożyć na czas duszenia do garnka; w pierwszym wypadku jest jednak mniej zmywania). Odwrócić kotlety, dodać cebulę. Gdy mięso rumieni się z drugiej strony, delikatnie mieszać cebulę, aby zrumieniła się równomiernie.
Dodać kminek, liść laurowy i pieprz; wlać wodę (można użyć bulionu, ale to niekonieczne – mięso odda mnóstwo aromatu).
Zagotować, dodać pół łyżeczki soli, wymieszać, przykryć, zmniejszyć ogień i dusić pod przykryciem około godziny, kontrolując ilość płynu.
Mąkę rozprowadzić wodą: trzepaczką lub widelcem na pastę. Dodać jeszcze wody, do uzyskania konsystencji śmietany. Rozrzedzić mieszaninę dodając kilka łyżek gorącego sosu. Wlać do rondla, intensywnie mieszając, aby nie powstały grudki. Zagotować, pogotować minutę-dwie.
Doprawić (do smaku!) solą i pieprzem.
17 stycznia 2011
Tażin z wieprzowiny z oliwkami i rodzynkami
Znowu wspólny mianownik różnych kuchni: mięso w potrawce. Dzisiaj egzotycznie, rodem z Maroka*. Bardzo mi odpowiada ta kompozycja aromatów; uwielbiam oliwki i kapary, od jakiegoś momentu w moim życiu doceniam też owoce w należycie przyprawionym mięsnym towarzystwie. Danie doskonale się odgrzewa, można je zatem przyrządzić wcześniej; we właściwym czasie przygotować kuskus i zaserwować wykwintną kolację..!
Składniki (na 3-4 osoby):
0,5 kg szynki lub łopatki wieprzowej
¼ łyżeczki mielonego kminu rzymskiego
¼ łyżeczki czerwonej papryki
¼ łyżeczki mielonej kolendry
¼ łyżeczki kurkumy
szczypta cynamonu
100 g cebuli (średnia sztuka)
1 ząbek czosnku (przeciśnięty przez praskę bądź roztarty nożem)
1 szklanka bulionu
50 ml wytrawnej lub półwytrawnej marsali (sherry będzie tu też bardzo na miejscu)
30 g rodzynek
1 łyżka kaparów
40 g zielonych oliwek
40 g czarnych oliwek
sól, pieprz
odrobina tłuszczu
Mięso pokroić na „wygodne”, jednorazowe kąski. Dokładnie połączyć z mieszanką kminu, papryki, kolendry, kurkumy i cynamonu. Odstawić na czas przygotowywania innych składników.
Cebulę pokroić w grubą kostkę lub na ćwierćplasterki.
W rondlu (w którym zmieści się potem całość) zrumienić mięso. W trakcie podsmażania dodać cebulę.
Gdy mięso i cebula będą już rumiane, dodać czosnek, wymieszać i wlać bulion.
Dodać wino, rodzynki, kapary, oliwki; zagotować.
Przyprawić (do smaku!) solą i pieprzem, przykryć, zmniejszyć ogień i dusić (uzupełniając w razie potrzeby sos wodą) przez minimum godzinę.
* gdybym robiła tażin gdzieś bezbronna w Maroku, nie pojawiłaby się w nim wieprzowina - a to ze względów religijnych. Tam najczęściej robi się go z mięsem jagnięcym lub kurczakiem; ortodoksyjnie nie trzeba też składników rumienić. Jednak polecam jedno i drugie ;) Te części wieprzowiny są wspaniałe w potrawach duszonych.
11 stycznia 2011
31 grudnia 2010
Curry z wieprzowiny z grzybami mun
Bardzo lubię orientalne podejście do mięsa: fakturę z kąsków i sosu. W teorii przypomina gulasz, ale dzięki wyrazistym przyprawom ma zupełnie wyjątkowy charakter. Już jako dziecko chłonęłam te aromaty i do tej pory je uwielbiam; zawdzięczam to Mamie, która często przyrządzała niesamowicie klimatyczne kolacje z dwoma rodzajami curry – wspomnienie tych smaków zapisało się mocno, mimo onieśmielenia dorosłymi gośćmi i odświętną porcelaną ryżową. Taka kuchnia pojawia się zatem na naszym stole bardzo często, a poniższy przepis wymaga składników dostępnych i łatwych w przechowaniu: pasty, grzybów, sosu sojowego i ostrygowego. Korzystam tutaj ze schabu lub szynki – w tego typu potrawach lubię jednorodne kawałki: to tak jak z tą bombonierką – można trafić akurat na ścięgno z tłuszczem. Nie lubię takich niespodzianek, ale to rzecz tylko i wyłącznie gustu. Poza tym, z pewnych źródeł wiem, że takie właśnie cząstki są najzdrowsze... Zamiast wieprzowiny można oczywiście użyć piersi kurczaka lub indyka czy wołowiny, trzeba jednak wtedy dostosować czas duszenia.
Składniki (na 2 osoby):
mała garść grzybów mun (ich objętość znacznie się zwiększy po namoczeniu)
450 g schabu lub szynki wieprzowej
ząbek czosnku
średnia cebula
marchewka
kopiasta łyżeczka czerwonej pasty curry
szklanka bulionu
czubata łyżeczka mąki ziemniaczanej
łyżeczka sosu ostrygowego
sos sojowy
Grzyby zalać wrzątkiem, moczyć 15 minut, po czym gotować je w płynie z moczenia przez minut 10. Odcedzić.
Mięso pokroić w paseczki, wymieszać z dwoma łyżkami sosu sojowego, odstawić na czas krojenia warzyw.
Czosnek pokroić na cienkie plasterki, cebulę w ćwierćtalarki, marchew w słupki, grzyby – w cienkie paseczki.
Na rozgrzaną patelnię wrzucić pastę curry, chwilkę ją podgrzewać, mieszając.
Dodać mięso i mieszać, aż dokładnie pokryje się pastą i lekko zrumieni.
Dodać cebulę, czosnek i marchewkę, smażyć, mieszając, ok. minuty.
Wlać bulion wymieszany z mąką, szybko wymieszać (aby nie powstały grudki) i zagotować.
Dodać sos ostrygowy i doprawić do smaku sosem sojowym.
Dusić pod przykryciem ok. 15 minut, sprawdzając konsystencję mięsa.
Podawać z ryżem, makaronem pszennym lub ryżowym.
10 grudnia 2010
Hamburger z frytkami
W kuchni ciągle mam ochotę na odmianę. Ta odmiana to nie wytworna uczta, a jednak pełnowartościowe, prawdziwe jedzenie; swawolne i urokliwe. Przygotowania można podzielić na etapy – bułeczki upiec wcześniej i jeszcze świeże schować do zamrażarki; ziemniaki obrać, pokroić i zalać wodą, składniki surówki wymieszać bez majonezu i śmietany, kotleciki uformować i wstawić do lodówki. Lubię jeść hamburgery z dość słodkimi ogórkami konserwowanymi w plasterkach, z cebulą. Przepis na nie na pewno zdarzy mi się zamieścić w sezonie.
Składniki:
Hamburgery wieprzowe (12 sztuk):
ok. 1 kg szynki wieprzowej (bez skóry lecz z tłuszczem, bądź z dodatkiem ok. 50 g słoniny)
średnia cebula
jajko
pół łyżeczki zmielonego kminu rzymskiego (kuminu)
łyżka musztardy typu Dijon (ostrej, słonej, drobno mielonej)
łyżeczka soli (do smaku)
pół łyżeczki mielonego pieprzu (do smaku)
garść bułki tartej
Frytki (na 2 osoby):
400 g ziemniaków
kilka łyżek oleju, oliwy lub smalcu
sól
pieprz
Mięso i cebulę przepuścić przez maszynkę.
Połączyć z jajkiem, przyprawami, bułką tartą; dokładnie wymieszać (najlepiej ręką). Masa powinna być zwarta na tyle, aby można z niej było utworzyć kotleciki. W razie potrzeby dodać odrobinę bułki tartej.
Formować kulki i starannie rozpłaszczać, do grubości ok. centymetra. Lekko wstaną przy smażeniu, będą grubsze.
Wstawić do lodówki na co najmniej 15 minut.
Smażyć na patelni zwykłej lub grillowej z dwóch stron na średnim ogniu.
Bułki przekroić, podsmażyć na patelni lub pod grillem; przełożyć hamburgerem i ogórkami, można też sałatą, plasterkiem pomidora czy żółtego sera. Podawać z frytkami (przepis poniżej), ketchupem, surówką z kukurydzy i pora.
Blachę bądź naczynie, w którym chcemy piec frytki, wstawić do piekarnika i nagrzać go do 220 stopni.
Ziemniaki (wedle uznania obrane lub nie) pokroić w słupki o centymetrowej grubości.
Włożyć je do garnka, zalać zimną wodą, osolić, zagotować. Gotować ok. 4 minut.
Odcedzić ziemniaki i wrzucić z powrotem, bądź pozostawić w jeszcze gorącym garnku. Dodać do nich taką ilość tłuszczu, aby wszystkie mogły się w nim obtoczyć; garnek przykryć pokrywką i energicznie wstrząsnąć, tak, aby dokładnie wymieszać zawartość.
Wysypać na rozgrzaną blachę, rozgarnąć, aby ułożyły się równomiernie w jednej warstwie.
Piec do wyraźnego zrumienienia (ok. 20-25 minut).
Subskrybuj:
Posty (Atom)
















